عابری زیر آسمان سربی کوتاه

روزنوشت

simaab — Mon, 01 Jun 2009 20:58:08 GMT

درباره ی امروز چیزی برای نوشتن نیست و در دل امروز هزاران حرف برای نوشتن هست .

آینده همیشه برای انسان دغدغه ی خاطر بوده است که قرار بر چیست ؟ و چه انجامیی در انتظار است ؟ ولی یک چیز برای تمام انسانها روشن است ( نه اینکه روشن بل که خیال و انتظار و امید بر این است ) که روزی خواهد رسید ، پر از نور و روشنی و همه چیز زیبا و بدون خشم . روزی که زشتی وجود ندارد و پلیدی ها از سرشت انسانها پاک خواهد شد . و همین پندار سبب می شود زنده مانده و آرامش دهنده ی امروز ِ پلیدی دیدن ها باشد .

تلاش امروز شاید و به یقین شاید ثمره ای برای فردا باشد ؛ زیرا تلاش یک ساله ی من هنوز به بار ننشسته است و چه کنم و چه راهی هست به جز امید داشتن به همان آینده ی مبهم و ناروشن ؟

دیگر اینکه در راهی که باید طی شود همراهی عاشق به یقین ضروری است تا در هنگام تلو تلو خوردن ها و به عقب نگریستن ها و گریستن ها یاری ات کند .

پی نوشتی بدون ارتباط : ندانستن ها گاهی سبب می شوند که دانسته ای نو به وجود آوری .

سلام دوباره به قلم

simaab — Mon, 25 May 2009 22:57:18 GMT

درود به همه ی دوستان دیده و نادیده ام که به هنگام نبودن از یادم نبرده بودند .

در این چند سال زندگی هیچ چیز ارزش واقعی اش را نشانم نداده و یا این که من ارزش واقعی اش را دریافت نکرده ام . به همین سبب نه چیزی غمگین ام می کند و نه چیزی خوش حال . و به همین سبب دوستانم را رها کرده ام و یا شاید آنها از این بی تفاوتی یِ من ، مرا رها کرده اند . تنها چیزی که نگرانم می کند تنهایی است . این تنهایی یِ عریان که خیسِ خیس است . انگار به تازگی از آب بیرون آمده ، لخت و خیس و کمی هم لزج . نگران همین هستم که تنهایی اگر با آن چهره و اندام زیبایش و پستانهای برآمده اش که نمدار است ، کنارم بیاید ، توان دور کردن اش را نداشته باشم و بخواهم همین جا در برش بکشم و از آن لذت ببرم .

دوستان نازنینم بر نبودنم خرده نگیرید که سخت درگیرم .

داروی بی اثر

simaab — Wed, 31 Dec 2008 12:10:18 GMT

طولانی ترین کرم کدوی ِ جهان

در روده های ِ مغزم

پیچ در پیچ و

تهی !!

نرم آسوده است .

لجن در کاسه کردم و سرم در لجن

جهان بیرون نیامد

لجن در تشت کردم و سرم در لجن

جهان بیرون نیامد

لجن در زمین کردم و سرم در لجن

جهان بیرون نیامد

لجن در جهان کردم و سرم در لجن

جهان بیرون نیامد

لجن در تنم کردم و سرم در لجن

جهان بیرون نیامد .

بگویید

شما را سوگند به انسان

بگویید

کدامین کدو کرم است

که با لجن

بیرون نیاید ؟

(عابر)

شرمندگی

simaab — Mon, 15 Dec 2008 13:36:19 GMT

از تمامی ی دوستانی که برایم دیدگاه گذاشته اند ممنونم .

مشکلی برایم به وجود آمده که تا چند وقت نتوانستم بیایم و به شما سر بزنم و اکنون هم از بیرون می نویسم .

به زودی با نوشته هایی از دلم می آیم .

بدرود

به بهانه ی شاعر شدن

simaab — Wed, 26 Nov 2008 16:30:18 GMT

آن گاه که میان حرف و سکوت

سوت می زدم

دیوانه وار برای تنهایی ام

نقشی از عالم هپروت می زدم .

( به شبلی )

اندر مزایای سخن گفتن

simaab — Wed, 26 Nov 2008 16:20:18 GMT

قرار بود ساعت ۹ امتحان شروع بشه و مثل همیشه یک ساعت قبل از امتحان رفتم جلوی دانشگاه . تاساعت ۶ بیدار مونده بودم و مثل همیشه فقط شب امتحان درس خونده بودم . این بود که با بدبختی بیدار شدم تا بتونم به موقع برسم سر جلسه . امتحان سختی بود و من یه خورده عصبی بودم که چرا دو سه روز قبل شروع نکرده بودم به درس خوندن .!! کم خوابی هم یه علت دیگه واسه عصبی بودنم شده بود . خواب آلود با بچه ها حرف می زدم و یکی دو سوال رو که بلد نبودم پرسیدم . روال اینجوریه که ( این روال مربوط به دانشگاههای دیگه است نه دانشگاه ما ) نیم ساعت قبل از شروع امتحان دانشجو ها راهنمایی می شن سرجلسه که در ساعت تعیین شده شروع بکنن . ساعت ۹ شد و حضرات نیومدن . ساعت نه و ربع بود که خمیازه کنان ۲۰۰ نفر دانشجوی علاف رو خوشحال کردن که : خدایا شکرت . بعد از کلی شماره صنلی زدن ( که کار یک روز قبل از امتحانه ) و دادن کارت ورود به جلسه ( که مربوط به قبل از امتحاناته ) و معلوم شدن اونایی که بدهی دارن و به زور متوسل شدن دانشجوها برای ورود به جلسه ، ساعت ۱۰ شروع کردن به به دادن برگه های جواب یا همون پاسخنامه . معاون دانشگاه ما از بس کاریه !! خودش برگه پخش کرد و من بخت برگشته از بین اون ۲۰۰ نفر دانشجوی علاف برگشتم گفتم : آقا این چه نظمیه ؟؟ امتحان ما ساعت ۹ بوده و الان ساعت ۱۰ ، که جمله ی من تموم شده و نشده دیدم همه ی دانشجو ها پاسخنامه دارن به جز من . منم بی خیال نشستم . بقیه شروع کردن به جواب دادن .. البته سوالها هم به همه داده شد به جز من . تا اینکه یکی از کارمند ها دلش به حال من سوخت!! و برام برگه ها رو آورد ( ۱۵ دقیقه از امتحان گذشته بود ) !!!! با دو برابر شدن عصبی بودنم امتحان رو هم ر.ی.د.ی.م . حالا بعد از گذشت چند ماه از درخواست من برای وام شهریه ( بقیه همه گرفتن ) تازه به من می گن : پرونده ی وامت رو به کی تحویل دادی ؟؟؟ !!! ما هر چی می گردیم پیداش نمی کنیم !!!!!!!!!!

پ.ن : از این ماجرا چند ماه می گذره .

پ.ن ۲: اون سوختن دل کارمند هم قضیه ای داره که حال داشتم و وقت بعدا می گم .

درس های اخلاقی : توی دانشگاه حرف نزنید ...

توی دانشگاه با کسی حرف نزنید ..

توی دانشگاه نروید که حرف نزنید ..

توی دانشگاه مگه حلوا پخش می کنن ..

دانشگاه مکانی است خوش آب و هوا برای تنفس .. !!

در جستجوی انسان 3

simaab — Fri, 21 Nov 2008 00:01:07 GMT

می خواهم در مورد انسانیت بنویسم ولی خود این را رعایت نمی کنم . چگونه به دنبال انسان بگردم هنگامی که خود هنوز انسانی کامل نیستم ؟ چگونه از انسانیت سخن برانم هنگامی که هنوز برای لحظه ای انسانیت را نشناخته ام ؟

دلم می خواهد اکنون با این بغض که برای انسان نبودنم در گلویم نشسته فریادی برآرم که شیشه های تار و دوداندود ترک بردارند و فرو ریزند .

نمی دانم این انسان و انسانیت که به دنبالش می گردم خودم هستم یا کسی که به من بیاموزد چگونه زیستن را ؟ آیا من انسانم ؟ هنوز خود را می شناسم ؟

چگونه هنوز پس از این همه سخن گفتن از انسان و انسانیت نتوانسته ام رفتاری انسانی داشته باشم و با اینکه نشان فروهر از گردن آویزان است، پندار نیک را فراموش کرده ام ؟

بیشتر از همیشه دلم به حال خودم می سوزد که این گونه در چنبره ی باید ها و نباید ها گرفتار شده ام . دیگر اطمینانی به آینه ندارم . آیا من هستم یا .... ؟

در جستجوی انسان 2

simaab — Thu, 06 Nov 2008 16:02:46 GMT

گمان می کنم که احمد شاملو همه چیزی را در مورد انسان گفته است که می نویسم ...

قناری گفت :- کُره ی ما

کره ی قفس ها با میله های ِ زرین و چینه دان ِ چینی .

ماهی ی ِ سرخ ِ سفره ی ِ هفت سین اش به محیطی تعبیر کرد

که هر بهار

متبلور می شود .

کرکس گفت : - سیاره ی ِ من

سیاره ی ِ بی همتایی که در آن

مرگ

مائده می آفریند .

کوسه گفت : - زمین

سفره یِ برکت خیز ِ اقیانوس ها .

انسان سخنی نگفت

تنها او بود که جامه به تن داشت

و آستین اش از اشک تَر بود .

در جستجوی انسان

simaab — Sun, 02 Nov 2008 20:51:18 GMT

کاش همه چیز به همین آسانی بود .

می خواستم در مورد انسان و انسانیت بنویسم و با خود گفتم که باید از کوچکترین بخش شروع کنم و آن معنی کلمه ی انسان بود . و در یک جستجوی ساده به این نتیجه رسیدم :

( اسم ) 1 - جانوری از تیره نخستینیان از شاخه پستانداران از گونه آدمها که بسبب رشد کامل مغز از دیگر جانوران ممتاز است و قدرت بیان افکار بوسیله تکلم و خط دارد و تنها جانوریست که همیشه ایستاده راه میرود .

در آغاز به جانور بودن انسان اشاره کرده است که خود به موجود بودن انسان ایمان دارم و نه به جانور بودنش و همین معنی نشان می دهد که هنوز به قدرت انسانی پی نبرده ایم که این گونه معنی می کنیم .سپس گفته که به سبب رشد کامل مغز ، که من هنوز انسانی را مشاهده نکرده ام که رشد کامل مغزی کرده باشد !!!!!!! و یک نکته ی مبهم این است که نوشته : انسان از گونه ی آدمهاست ...!!!

اگر کسی از گونه های مختلف آدم خبر دارد که انسان در ردیف آنهاست من را خبر کند . سپس گفته است که تنها جانوری است که همیشه ایستاده راه می رود که من مردمانی را دیده ام که روی دست راه می روند ( وقتی انسان بخواهد بهانه جویی بکند از هر دستاویزی استفاده می کند .)

در این جستجو به چیز های دیگری هم برخورد کردم که مرا از مسیر خارج کرد و موضوع اصلی را پراند .

در نوشته های بعد ادامه دارد ....

پاییز

simaab — Tue, 28 Oct 2008 21:01:50 GMT

عابر می گذشت

تنها در مسیر ِ لخت

به دود کردن ِ کلمات

و به فریاد کردن ِ واژه های ِ تلخ

و به ژاییدن ِ هجا به هجای ِ عشق .

سیمایش همه درد

دلهره در دل

و انتظار در پای

خسته

در مسیر لخت

عابر می گذشت .

به ادامه ی مطلب بروید