گمان می کنم که احمد شاملو همه چیزی را در مورد انسان گفته است که می نویسم ...

قناری گفت :- کُره ی ما

کره ی قفس ها با میله های ِ زرین و چینه دان ِ چینی .

ماهی ی ِ سرخ ِ سفره ی ِ هفت سین اش به محیطی تعبیر کرد

که هر بهار

                متبلور می شود .

کرکس گفت : - سیاره ی ِ من

سیاره ی ِ بی همتایی که در آن

مرگ

       مائده می آفریند .

کوسه گفت : - زمین

سفره یِ برکت خیز ِ اقیانوس ها .

انسان سخنی نگفت

تنها او بود که جامه به تن داشت

و آستین اش از اشک تَر بود .

نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم آبان 1387 ساعت 19:33 توسط عابر

[ ) ] [  ] [ 5 ]

کاش همه چیز به همین آسانی بود .

می خواستم در مورد انسان و انسانیت بنویسم و با خود گفتم که باید از کوچکترین بخش شروع کنم و آن معنی کلمه ی انسان بود . و در یک جستجوی ساده به این نتیجه رسیدم :

( اسم ) 1 - جانوری از تیره نخستینیان از شاخه پستانداران از گونه آدمها که بسبب رشد کامل مغز از دیگر جانوران ممتاز است و قدرت بیان افکار بوسیله تکلم و خط دارد و تنها جانوریست که همیشه ایستاده راه میرود .

در آغاز به جانور بودن انسان اشاره کرده است که خود به موجود بودن انسان ایمان دارم و نه به جانور بودنش و همین معنی نشان می دهد که هنوز به قدرت انسانی پی نبرده ایم که این گونه معنی می کنیم .سپس گفته که به سبب رشد کامل مغز ، که من هنوز انسانی را مشاهده نکرده ام که رشد کامل مغزی کرده باشد !!!!!!! و یک نکته ی مبهم این است که نوشته : انسان از گونه ی آدمهاست ...!!!

اگر کسی از گونه های مختلف آدم خبر دارد که انسان در ردیف آنهاست من را خبر کند . سپس گفته است که تنها جانوری است که همیشه ایستاده راه می رود که من مردمانی را دیده ام که روی دست راه می روند ( وقتی انسان بخواهد بهانه جویی بکند از هر دستاویزی استفاده می کند .)

در این جستجو به چیز های دیگری هم برخورد کردم که مرا از مسیر خارج کرد و موضوع اصلی را پراند .

در نوشته های بعد ادامه دارد ....

نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آبان 1387 ساعت 0:22 توسط عابر

[ ) ] [  ] [ 5 ]

عابر می گذشت

                     تنها در مسیر  ِ لخت

به دود کردن ِ کلمات

و به فریاد کردن ِ واژه های ِ تلخ

و به ژاییدن ِ هجا به هجای ِ عشق .

سیمایش همه درد

                         دلهره در دل

                                        و انتظار در پای

خسته

در مسیر لخت

عابر می گذشت .

 به ادامه ی مطلب بروید

نوشته شده در چهارشنبه هشتم آبان 1387 ساعت 0:32 توسط عابر

[ ) ] [  ] [ 5 ]

نوشتن برای من یک تفریح است و وقتی می نویسم آرامش پیدا می کنم و وقتی دیدگاه های دوستان نادیده ام را می بینم از خوشحالی می خندم . ولی نوشتن یا یک ذهن آشفته و غرق در دنیای کلمات می خواهد و یا یک ذهن آزاد و رها ... ولی من میان این دو مانده ام و روزهایی که گذشت را ننوشتم و خیلی دور ماندم از این تفریح و تازه فهمیدم که بدون نوشتن آرامش لازم را برای ادامه دادن ندارم . این نوشته جهت دار نیست و چون دیدگاه های شما عزیزان به مرز چهل رسید شرمنده شدم و حتی یکی از عزیزان گفته بود که چرا نمی نویسم و من هم تصمیم گرفتم که هماره بنویسم ...

اکنون باید چه نوشت ؟

باید از زندگی روزمره و تکراری نوشت ؟ یا باید از مشکلات اجتماع نوشت ؟ یا از مشکلات سیاسی نوشت ؟ آیا نوشتن از مشکلات شخصی بهتر نیست ؟ یا از هنرهایی که داریم باید بنویسیم  ؟ یا خودنمایی کنیم و نوشته هایمان را به رخ بکشیم ؟ یا اینکه شعرها و داستان ها و مقاله های چاپ نشده را باید نوشت ؟ آیا باید از عقده هامان بنویسیم ؟ یا خاطرات زندگی مان ؟ از شادی هایمان یا از غم هایمان ؟ از بنگ و حشیش و اعتیاد و مواد مخدر باید نوشت یا از نبود آب و برق و گاز و .. سفرهای استانی بیهوده ؟ از دانشگاه بی در و پیکر یا از نبود آموزش درست ؟ از نبود فرهنگ در جامعه ؟ از نبود تئاتر ، سینما ؟ از زیادی غم و ماتم و مراسم بزرگداشت و یادبود و تشییع جنازه و اخبار دروغ و فلان کس و فلان آیت ا... باید نوشت ؟ آیا می شود شادی را پیدا کرد و نوشت ؟ آیا کسی اینجا هست که بگوید از چه باید بنویسیم ؟ از کجا شروع کنیم ؟ اینجا آیا شخصی است یا همگانی ؟ آیا نوشتن خاطرات روزانه کفایت می کند ؟ .........................................................

مهمترین سوال بالا این بود که این فضا شخصی است یا همگانی؟

تا دیدگاه شما چه باشد ..........

..........................................................................................................

از این پس در قسمت دیدگاه ها به پیروی از برخی دوستان پاسخ می گذارم ... سپاس از دیدگاه شما.

نوشته شده در یکشنبه پنجم آبان 1387 ساعت 19:50 توسط عابر

[ ) ] [  ] [ 5 ]